Nahanni
| South Macmillan |
|
The Nahanni is our favourtie river. We paddled it commercially with Nahanni River Adventures in 1994. We returned in 2002 and paddled the river with some friends Harry and Marlene. We hope to return someday and paddle it again! For those who can read Dutch, a short story I wrote about our trip in summer 2002. South
Nahanni Rivier – Rivier van dromen Inleiding De South Nahanni in het noordwesten van Canada is voor mij een topper onder de wildernisrivieren. De rivier stroomt 580 km van haar oorsprong in het afgelegen MacKenzie gebergte zuidoostwaarts tot haar monding in de Liard rivier.
De
rivier stroomt door een gebied dat eeuwen lang bewoond is door Dene
“eerste natie”, maar het is pas echt aan de buitenwereld bekend
geworden, toen de Engelse ontdekkingsreiziger Patterson daar kwam in
de zomer van 1927. Met een vol geladen kano is Patterson de
snelstromende rivier opgevaren. Gebruikmakend van technieken zoals
lijnen en bomen heeft hij na 200 km Virginia Falls bereikt. Hoe hij
dit gepresteerd heeft, doet de moderne vakantieganger versteld
staan. Vandaag
kan men een klein watervliegtuig charteren om veel verder
stroomopwaarts te beginnen dan deze beroemende waterval. De rivier
stroomt snel en met maar éen overdraging over een afstand van 472 km
(de waterval dus) is dit een heel aantrekkelijke trektocht voor
ervaren openkanovaarders. In 1979 is dit magische gebied als UNESCO
World Heritage Site verklaard. Ruim 500 kanovaarders bezoeken
jaarlijks de rivier. Met
plaatsnamen als Vampire Range, Ragged Mountain Range, Dead Man
Valley en Broken Skull River blijft de rivier mysterieus. De Nahanni
kun je in vier stukken knippen, eerst komt een alpinelandschap, dan
een u-vormige gletserdal, gevolgd door de Virginia Falls. Dit
spektakel van watergeweld, twee keer zo hoog als Niagara, deelt te
rivier in tweeën. Stroomafwaarts komen dan vier kloven, elk met
eigen kenmerken, andere rotsformaties en
kleuren.
Na
een lange voorbereiding vloog ik begin augustus samen met echtgenoot
Geoff en Kanufreunden en amateurfilmmakers Harry en Marlene naar
Fort Simpson, NWT. Hier deed ik de laatste inkopen (tussentijdse
bevoorrading is niet mogelijk) en zorgde dat alles goed en
waterdicht ingepakt was voor ons tocht van 24
dagen. Ik
word wakker gemaakt in onze hotelkamer in Fort Simpson door het
harde gerinkel van de telefoon. Ons piloot, Ted, wil de vertrektijd
met een uur vervroegen omdat het fantastisch vliegweer is. Ik doe
mijn ogen open en zie inderdaad een strak blauwe lucht en
windstilte. Haywire
Lake De
vlucht naar de Nahanni is fantastisch. De kleine eenmotorige Cessna
185, met onze kano gebonden aan een van haar twee drijvers en
volgepropt met alles wat nodig is voor een kanotrektocht van drie
weken, stijgt langzaam op. Vanuit het kleine raampje heb ik uitzicht
op een magisch landschap met bergtoppen (te dichtbij het raam wat
mij betreft!) en gesloten droge dalen. Na 2 ½ uur vliegen landen wij
op een klein meertje, Haywire Lake genoemd. Ted helpt ons alles uit
te laden en vertrekt weer snel om onze Duitse tochtgenoten op te
halen. Ik geniet van het meer met zijn glashelder water, van de
omringende bergen en van de stilte. ‘s Avonds geniet ik van een
voorstelling van twee bevers die net voor ons paradijselijke
kampeerplekje rondjes zwemmen. Eerste
peddelslagen De volgende ochtend pak ik de kano in. Alles past er makkelijk in omdat wij lange kano’s (18 voet) hebben gehuurd. Niets steekt boven de boordlijsten uit, zodat het spatzeil perfect past. Ik moet helaas afscheid nemen van Haywire Lake. Ik pak de peddel, stap in en wij varen weg. De boot komt op snelheid. Wij steken het meer over, klunen over drie beverdammen en komen uit op de Nahanni.
De rivier
stroomt snel en Geoff en ik genieten weer van stromend water en van
de kans om stromendwatertechnieken, traverseren en het in-en
uitvaren van keer waters met volgeladen boot te
oefenen. Ik
kom weer in de dagelijkse routine van inpakken, varen, pauzes nemen
en ‘s avonds weer een kamp opzetten. Toch is elk dag anders, met soms leuke en
minder leuke verrassingen. Éen ochtend stap ik uit de tent en zie
dat er amper 20 meter loopafstand is tussen onze tent en het water,
terwijl ik de middag ervoor de boot en de bagage ongeveer 300 meter
heb moeten sjouwen tot aan de kampeerplek. Het is indrukwekkend hoe
snel de rivier kan stijgen. Ik word een beetje zenuwachtig. Er hangt
een dikke ochtendmist op de rivier en zodra de zon doorbreekt, zie
ik een stoet van grote stukken drijfhout voorbijgaan. Het is nog
drie dagen tot wij de kloven zullen bereiken met hun
stroomversnellingen en hoge golven. De troost is dat wanneer een
rivier zo snel stijgt, zij ook weer even zo snel kan
zakken.
Een
andere ochtend bij Marengo Creek, roept Geoff mij om snel te komen
kijken. Gefascineerd kijk ik naar twee wolven die ons kamp langzaam
voorbijlopen, terwijl Harry zich daar in z’n nakie staat te wassen.
De wolven trekken zich van zijn kippevel niets aan en lopen langzaam
het dal in, ongestoord door de mensen die hun
bewonderen. Bij
elke bocht zijn er nieuwe vista’s. Na ruim een week varen ben ik bij
de adembenemende
Virginia Falls, een uitstekende plek om een rustdag te nemen.
Er is genoeg te zien en de overdraging duurt dan zo’n halve dag.
Onder de Falls begint het wildwaterdeel van de Nahanni echt. Vanaf
Virginia Falls zijn er vier kloven, respectievelijk Fourth, Third,
Second en First Canyon (heel origineel). In de kloven wordt de
rivier smaller met als gevolg flinke golfvormingen (zgn.
wave-trains). Vandaag varen wij Fouth Canyon af. Harry neemt veel tijd bij het monteren van zijn videocamera op het dek van zijn boot waardoor ik een beetje ongeduldig wordt – ik wil varen! Na de vloedgolf van een paar dagen eerder is het waterniveau gelukkig gedaald en kan ik genieten van het op- en neergaan van de boot in de golven. Na elke stroomversnelling zoeken wij een strand op om foto’s te maken en de natuur te bewonderen. Dit omdat mijn aandacht tijdens het varen zelf meer gericht is op de golven dan op de kleurige en indrukwekkend rotswanden van de kloof.
Tijdens
de week die wij er over deden om door de vier kloven te varen zijn
er telkens nieuwe hoogtepunten, een nieuw landschap of een
droomkampeerplekje. Wij zien zelfs beren, moeder met een klein jong,
die voor ons boot de rivier oversteken en andere dieren aan de
oever. De rivier is
zeer afwisselend. Rustig varen worden afgewisseld door spannende
stroomversnellingen met grote golven die de adrenaline-spiegel
aanzienlijk doen stijgen. Lafferty’s
Riffle De uitsmijter is Lafferty’s Riffle, zo genaamd omdat de boot van een oude goudzoeker (Lafferty) met een lading bont en honden hier met zijn kano is omgegaan. Het is echter geen moeilijke stroomversnelling. Harry en Marlene vinden het zo geweldig dat zij hun boot weer omhoog lijnen om deze laatste stroomversnelling te herhalen. Geoff en ik zetten deze manoeuvres op film, maar achteraf zijn wij jaloers omdat wij geen tweede bevaring deden. De beloning van dit extra inspanning is een bad in een hete bron, de Kraus Hot Springs.
Vanaf
hier is de kracht uit het water, de tempo van de rivier daalt en ik
wacht met angst op het beroemde deltagebied, de Splits, vanwege zijn
vele muggen. Tot mijn verbazing zijn er dit jaar weinig muggen en
een paar dagen later moet
ik “farewell” zeggen tegen mijn lievelingsrivier als zij zich
bij de Liard voegt. Last update: sept. 20 2007 |
